[Richard Rudgley] De Polaire Traditie: mythologie, paleogeografie en moderne metapolitiek

I believe that there are realities and truths that stand inviolate, whatever abuse is made of them for egoistic or political reasons. Christianity is one repository of such truths; the history of Christianity, an appalling example of such abuses. But it seems to me that there has been another spiritual stream in the West, parallel to Christianity, that I call the “Polar Tradition.”” [1]

Joscelyn Godwin, Arktos: The Polar Myth

 

Bij een beschouwing van het sacrale aspect van het multipolarisme komen de notie van de verticaliteit en de mythische dimensies van de onderneming in kwestie onvermijdelijk ter sprake. Deze elementen kunnen gevonden worden in het hart van de neo-Eurazische beweging zelf – in de werken van Aleksandr Doegin en vooral in zijn oprichting van de denktank Arktogaia en de gelijknamige uitgeverij en website in de jaren ’90. Het woord “Arctogaia” is afgeleid uit het Grieks en betekent “noordelijke aarde”. Het werd gebruikt in het begin van de 20ste eeuw door Jörg Lanz von Liebenfels (1874-1954) om te verwijzen naar het verloren continent aan de Noordpool (verduitst als “Arktogäa”). Onder zijn invloed schreef zijn voormalige bondgenoot Guido von List (1848-1919) ook over dit verloren land. De website van Arctogaia beschrijft het als “een mythisch continent, dat zich vroeger bevond aan de Noordpool, maar lange tijd geleden verdween als fysieke realiteit”.

Septentrionalium Terrarum descriptio
Voorstelling van het Arctische continent op een kaart van Mercator uit 1595

Lees meer »

Advertenties

[Aleksandr Doegin] Otto Rahn en de zoektocht naar de Heilige Graal

rahn4
Otto Rahn (1904-1939), moderne zoeker naar de Graal en de geheimen van de Katharen

Otto Rahn (1904-1939), omschreven als een getalenteerd auteur en historicus, was één van de meest fascinerende figuren uit de 20ste eeuw. Voorafgaand aan zijn mysterieuze dood op 35-jarige leeftijd schreef hij twee boeken over de Katharen van Zuid-Frankrijk: Kreuzzug gegen den Gral (1934) en Luzifers Hofgesind (1937). Zowel zijn leven als zijn dood zijn met legenden omweven. Hoewel zijn boeken grote invloed uitoefenden op auteurs als Trevor Ravenscroft en Jean-Michel Angebert, werden ze nooit in het Engels vertaald. In de bestseller Holy Blood, Holy Grail uit 1982 verschijnt de naam van Otto Rahn in een kleine, maar intrigerende voetnoot. Otto Rahn geloofde dat hij de locatie van de berg van de Heilige Graal (Montsalvat uit de legende) gevonden had in het Kathaarse fort Montségur in de Franse Pyreneeën. Hij was volgens Joscelyn Goodwin grotendeels verantwoordelijk voor het mythologische complex dat de Katharen en Montségur in verband bracht met de Heilige Graal. Norma Lorre Goodrich brengt in haar eigen veelgeprezen werk The Holy Grail hulde aan Otto Rahns Kreuzzug gegen den Gral: ze omschrijft het als “een prachtboek, een monument voor deze Duitse idealistische auteur, die mysterieus aan zijn einde kwam tijdens een afdaling in de Alpen”.

rahn2
Eerste druk van Rahns eerste boek, Kreuzzug gegen den Gral (1934)

Volgens zijn Franse vertaler was Otto Rahn er rotsvast van overtuigd ten eerste dat de Katharen de laatste bezitters van de Heilige Graal waren, en ten tweede dat de Heilige Graal “ten onder ging” wanneer zij vernietigd werden door de paus en de Franse koning in het begin van de 13de eeuw.

De strijd van de Rooms-Katholieke Kerk tegen de Katharen wordt soms omschreven als een oorlog waarbij “Roma” en “Amor” tegenover elkaar stonden, waarin de Katholieke (‘vulgaire’) idee te vuur en te zwaard zegevierde op de Kathaarse (‘zuivere’) idee.

De middeleeuwse Katharen geloofden in het bestaan van een eeuwige oorlog tussen het licht en de duisternis. Op de samenkomsten van deze principes is volgens hen alles in het heelal gebaseerd. Duisternis was voor hen donkere materie, het onvolmaakte, het tijdelijke. Ze identificeerden alle klerikale en seculiere heersers, en in het bijzonder de Katholieke Kerk, als de personificatie van de duisternis. In hun mythologie symboliseerde de zon het primordiale licht van waaruit alle leven voortkwam. Miguel Serrano omschreef hun leer als het “christendom van de zon”. Voor Otto Rahn was Montségur de “vuurtoren” van het katharisme.Lees meer »

[Columbophile] De beste vriend van de speurder: Columbo en Dog

col1

Op 17 september 1972 veroverde een schattige, naamloze Bassethond de harten van het publiek, toen het slome dier, dat we later zouden leren kennen als “Dog”, zijn debuut maakte in de eerste aflevering van het tweede seizoen van Columbo, “Etude in Black”.

Zo begon een liefdesrelatie tussen mens, hond en kijker die meer dan 40 jaar zou duren. Het schattige beestje, gekend voor zijn lethargie en zijn neiging om te huilen wanneer het het minst gewenst was, zou zijn opwachting maken in vele klassieke afleveringen van de beroemde detectiveserie, zoals “Playback”, “Try to Catch Me”, “Forgotten Lady”, “Mind over Mayhem”, “How to Dial a Murder”, “Most Dangerous Match”, “Make Me a Perfect Murder” en “Nou You See Him”.

Dog zou het meest voorkomende gastpersonage worden in de serie, en bijna evenzeer synoniem worden met de luitenant als zijn sigaar, zijn regenjas en zijn aftandse auto.

Toch ging dit bijna niet door. Toen schrijver Steven Bochco een viervoeter wou introduceren als Columbo’s rechterhand, was Peter Falk hier niet meteen voor te vinden. Hij dacht dat er al genoeg gimmicks waren en vond niet dat er nog plaats was voor meer. Toen Bochco Falk echter voorstelde aan de slordige hond, was het kennelijk liefde op het eerste gezicht. Falk vond dat het beest exact het soort hond was dat bij Columbo paste. De rest, zoals men zegt, is geschiedenis.Lees meer »

[Heather McAllister] De belichaming van “fat liberation”

heather27Als oprichtster en artistieke directrice van Big Burlesque en de Fat-Bottom Revue, de eerste enkel uit dikke dames bestaande burlesque-variétégroep ter wereld. Ik heb geleerd dat fat liberation, het overwinnen van vooroordelen tegen dikke mensen, gebeurt wanneer we het zowel fysiek belichamen als politiek en theoretisch aanvaarden.

Toen ik nog amper weet had van de fat liberation-gemeenschap, las ik Shadow on a Tightrope (1989) van Lisa Schoenfelder en Barb Wieser. Ik hield onmiddellijk op met het drinken van dieetfrisdranken en werd fat liberation-activiste. Mijn ervaringen als holebi-activiste sloten perfect aan bij mijn fat liberation-activisme. Deze beide identiteiten – fat en queer, dik en holebi – waren cruciaal in de visie en de structuur van Big Burlesque. Ongeacht de seksuele oriëntatie van de individuele danseressen, was Big Burlesque “queer” in alle betekenissen van het woord.

Toen ik begon met Big Burlesque, waren er al enkele “zwaardere” burlesque-danseressen actief in het circuit van de neo-burlesque, maar zij kwam niet specifiek op voor fat liberation. Dikke danseressen zijn al zeldzaam genoeg, maar dikke exotische/erotische danseressen komen amper voor, hetzij bij fetisjistische handelingen die dikke lichamen eerder vervreemden dan normaliseren. Gewoon dik en positief seksueel zijn is radicaal in een cultuur die  doordrongen is van seksisme en vooroordelen tegen dikke mensen. Hierbij erken ik dat artiesten in New York zoals de Glamazon Girls, World-Famous Bob en Dirty Martini – al dan niet bewust – reeds de grenzen opgezocht hadden in de wereld van de neo-burlesque. De meiden uit NYC waren “zoals alle anderen, maar dan zwaarder”, wat alvast een goede manier was om het te benaderen. Ze deden me echter denken aan assimilatie-zoekende lesbiennes en homo’s, die “zoals alle anderen, maar dan met een andere seksuele voorkeur” waren. Ik wou iets compleet anders.Lees meer »

[Aleksandr Doegin] De betekenis van Herman Wirth voor de reconstructie van de Hyperboreaanse Traditie

wirth0
Herman Wirth (1885-1981): veelzijdig geleerde, onderzoeker naar de mythische en historische oorsprong van de mensheid in taal en cultuur

Kein gröβeres Geheimnis hat es im Dasein der Menschengeschlechter gegeben als dasjenige von Tod und Leben, von Sterben und Werden. Und Nichts kann die Seele des “einfältigen“, noch nicht “zwiefältigen“ Menschen mehr mit dem Bewuβtsein von einer höheren Macht erfüllt haben, als der ewige Rhythmus des natürlichen Lebensjahres, mit dem sein eigenes Leben in unmittelbarster Berührung und vollem Einklange verlief.

Das Jahr ist für ihn die groβe Offenbarung des göttlichen Wirkens im Weltall. Es ist ein Gleichnis des von Gott gegebenen kosmischen Gesetzes, laut dessen sich aller Wandel unvergänglich und in unendlicher Wiederkehr vollzieht.

Ein wunderbar tiefsinniges Gleichnis ist es, dieses Jahr Gottes in der Natur. Viele Tage bilden ein Jahr, und in jedem Tage erfüllt sich wieder das Gleichnis des Jahres: die Geburt des Lichtes, aus dem alles Leben ist, sein Aufstieg zur höchsten Höhe und sein Hinabsinken, Sterben, Untergehen, um wieder aufzuerstehen. Was Morgen, Mittag, Abend und Nacht im Tage sind, das sind Frühjahr, Sommer, Spätjahr und Winter im Jahre, wo mit dem “Licht der Welt“ alles Leben neu erwacht, sich regt und entwickelt, zur vollen Entfaltung und Wachstumshöhe der Mittag- und Sommerzeit gelangt, um sich dann wieder auf den Abstieg, das Eingehen in die Nacht und Winterzeit, auf den Tod vorzubereiten, auf den die Wiedergeburt gewiβlich folgen wird.Lees meer »

[De Chinese Vrijwilliger] “Enfin”: Vraaggesprek met een spirituele radicaal (deel 2)

Dit is de verderzetting in tijd en diepgang van een vraaggesprek waarvan het eerste deel in december 2018 reeds verscheen op deze blog. Dit tweede vraaggesprek werd voorlopig voltooid in februari 2019, doch met het oog op een onmiddellijke, bij de behandelde onderwerpen aangesloten verderzetting ervan werd de publicatie van de voorliggende tekst uitgesteld. Opdat de boodschap van de bevraagde haar relevantie als geheel niet zou verliezen, leek het ons nu meer dan dringend om de tekst alsnog te publiceren.

 

Wat betekent Christus voor jou?

Jezus was een mens, ooit geboren op aarde, die een ervaringsvolle ziel had. In ieder mens leeft een Godsvonk. Jezus was in staat om die Godsvonk te verwerkelijken op aarde, om zo verbinding te leggen met de Christus-energie. Daar was wel de kruisiging voor nodig van Jezus als mens, wat symbool staat voor het ego, de lagere natuur. De kerk predikt geloof in Jezus, maar in essentie hoort ieder mens de weg te gaan van Jezus.

Stel jij het ego of de lagere natuur gelijk aan ‘het dierlijke’? Of is er een nuanceverschil?

Er is een verschil denk ik. Het gaat niet om goed of slecht, maar om het inzicht, je werkelijke potentie als mens met zijn mogelijkheden, om dat te beseffen.Lees meer »

[James Kenneth Rooney] Operatie Compass: De Britse Blitzkrieg

compass2

Van alle oorlogen en veldtochten waarover ik gelezen heb, zal mijn favoriet altijd de Campagne van de Westelijke Woestijn zijn, waarover ik als tiener las in een Time-Life-boek van mijn grootvader.

De eerste fase van dit conflict omvatte de aarzelende opmars van het Italiaanse Tiende Leger onder bevel van maarschalk Rodolfo Graziani naar het kleine Egyptische kuststadje Sidi Barrani. Daar groeven de Italianen zich in en richtten een lijn op van prikkeldraad en versterkte kampen. Veldmaarschalk Archibald Wavell, die het bevel voerde over een numeriek sterk inferieure, maar veel meer mobiele, geïmproviseerde formatie onder de naam “Western Desert Force” (WDF), zette een krachtige tegenaanval in, met in de speerpunt de Engels-Ierse generaal Richard O’Connor, die erin slaagde het Italiaanse Tiende Leger te vernietigen en de helft van Italiaans Libië te veroveren in ongeveer acht weken.

Deze buitengewone prestatie was het grootste succes van de Brits-Amerikaanse legers tijdens de Tweede Wereldoorlog en is terecht vergeleken met het ineenstorten van Frankrijk tijdens de zomer van 1940, aangezien beide vele zaken gemeen hebben. De operatie kreeg de codenaam “Compass”, en is het Engelse equivalent van de Blitzkrieg.

We moeten op dit oorlogstheater eerst en vooral de aard van de grond in beschouwing nemen. De Woestijnoorlog was een unieke situatie, aangezien er zo goed als geen burgerbevolking was en er veel mogelijkheid tot manoeuvreren was. De aard van Noordoost-Afrika beperkte echter ook het operatiegebied. Wanneer men vanaf de Middellandse Zee meer naar het binnenland gaat, stijgt de temperatuur en wordt de grond steeds droger. Aangezien er verschuivende zandduinen en regelmatig krachtige winden zijn, is alle beweging in het binnenland enorm moeilijk.Lees meer »

[Michael Shellenberger] De verdraaiing van de waarheid over kernenergie: HBO’s “Chernobyl”

cher1Sinds Chernobyl, de HBO-miniserie over de kernramp van 1986, voor het eerst uitgezonden werd, hebben journalisten de serie veelvuldig geprezen voor de juistheid van de feiten omtrent deze gebeurtenis, ook al hebben de makers zich enkele creatieve vrijheden veroorloofd.

Een verslaggever van The New York Times schreef: “The first thing to understand about the HBO mini-series “Chernobyl is that a lot of it is made up. But here’s the second, and more important, thing: It doesn’t really matter.” [1] Hij bemerkt een gelijkaardige onnauwkeurigheid als die waarover ik vorige maand geschreven heb, [2] namelijk dat slachtoffers van de radioactieve straling vaak om één of andere reden hevig bebloed zijn. Volgens hem maakt HBO echter aanspraak op een diepere waarheid, met name dat Chernobyl meer over leugens, bedrog en een rottend politiek systeem gaat dan over de kwestie of kernenergie inherent goed of slecht is.

Dit is een punt dat de maker van Chernobyl, Craig Mazin, benadrukt heeft. Hij tweette: “The lesson of Chernobyl isn’t that modern nuclear power is dangerous. The lesson is that lying, arrogance and suppression of criticism is dangerous.” [3]

Vertegenwoordigers van de nucleaire industrie treden dit bij. Het Nuclear Energy Institute schrijft: “Viewers might see the Hollywood treatment and wonder what the relevance is outside the USSR. The short answer is: not much.” [4]Lees meer »

[Flavio Barbiero] De Sol Invictus Mithras en de opmars van het christendom vanuit Rome

Voorwoord

Flavio Barbiero’s uitstekende overzicht van de Perzische en Babylonische, mithraïsche oorsprong van het Vaticaan in Rome wordt het best ondersteund door een voorwoord waarin de huidige situatie van het debat geschetst wordt. Dit zal noodzakelijkerwijze enkele problemen in het huidige paradigma aanduiden ten koste van een volledige uitleg over de meer genuanceerde algemeen aanvaarde visie vandaag. Het werk van Barbiero is onvolledig en niet zonder fouten, maar zal desalniettemin nuttig blijken.

mithras3
Franz Valéry Marie Cumont (1868-1947), pionier in de syncretische, interdisciplinaire studie van de Oudheid en het mithraïsme in het bijzonder

Het begrip van de mithraïsche oorsprong van de Roomse religie uit de cultus van Mithras (Helios in Griekenland, Sol Invictus in Rome) heeft een terugval gekend sinds de geachte en vooruitziende syncretist Franz Valéry Cumont de positie van hoofd van de afdeling Romeinse geschiedenis in Gent misliep. De studie van het mithraïsme in het Westen is als gevolg hiervan onderhevig geworden aan een soort van nalatigheid en – men mag zelfs zeggen – ontsporing. Deze verwaarlozing draait erom dat hoe meer men er zich op academisch vlak op toelegt, hoe minder de essentie ervan begrepen wordt.

Wat buiten het nauwere bereik van dit voorwoord valt, maar duidelijker wordt, is dat de Trojanen die Rome gezicht hebben niet al te sterk verschilden van de Perzen zelf.

Barbiero verklaart uitvoerig dat het Vaticaan zelf ooit een mithraïsche tempel geweest is. We zijn  bevoorrecht om te leven in een tijd waarin de treffende overeenkomsten tussen Mithras (Sol Invictus) en Jezus Christus reeds uitvoerig begrepen en gepopulariseerd zijn: de geboorte van Mithras werd aangekondigd door een ster aan de nachthemel en hij werd geboren uit een maagd op 25 december. Voordat hij stierf had Mithras een “laatste avondmaal” en stond later op uit de dood. De historische feiten die Mithras en Christus – evenals talloze andere belangrijke historische figuren zoals Divus Julius Caesar – met elkaar in overeenstemming brengen of zelfs in één wezen condenseren, gaan veel dieper.Lees meer »

[James Kenneth Rooney] De nationalistische tunnelvisie

De verleiding van het nationalisme is begrijpelijk omdat het eenvoudig, rechtuit en doelmatig is. Het is iets wat de mensen gemakkelijk weet te mobiliseren voor een collectief doel, en men kan zonder het te beseffen doordrongen zijn van zijn romantiek en irredentisme.

mythHet probleem is echter o.a. dat het nationalistische perspectief zo’n dominant paradigma geworden is dat men zich nauwelijks nog iets erbuiten kan voorstellen. De nationalistische historiografie van de moderne academica is alomtegenwoordig, zoals Patrick Geary schreef in The Myth of Nations: The Medieval Origins of Europe (2002): “Modern history was born in the nineteenth century, conceived and developed as an instrument of European nationalism. As a tool of nationalist ideology, the history of Europe’s nations was a great success, but it has turned our understanding of the past into a toxic waste dump, filled with the poison of ethnic nationalism, and the poison has seeped deep into popular consciousness.” [1]

Wat hij hiermee bedoelt is dat historici hun nationale geschiedenissen veeleer trachten te isoleren dan te verenigen, zoals ook Stephen Kotkin vermeldt in een lezing over Eurazië. De “geschiedeins van Griekenland” is eigenlijk de geschiedenis van de Grieken, bij uitsluiting van de andere volkeren die door de Grieken gedomineerde gebieden bewoonden, hetzij dan als voetnoten of nevenverschijnselen. Deze nadruk op nationale isolatie is ertoe geneigd, een onnauwkeurig beeld te schetsen van het verleden als ware het dat alle naties steeds hun eigen beleid bepaald hebben, hoewel dit historisch gezien natuurlijk verre van het geval was.Lees meer »