[De Chinese Vrijwilliger] Vraaggesprek met Paolo Sizzi

sizziPaolo Sizzi is een volksnationalist uit Lombardije die zich vooral verdiept in de antropologische en raciale wortels van zijn volk, zonder daarbij de confrontatie met de recente geschiedenis en de huidige politieke omstandigheden te schuwen. Hij is op nationaal niveau bekend geworden door zijn YouTube-video’s als stichter van de Movimento Nazionalisto Lombardo en door de schrijfsels op zijn blog en op de sociale media, die vaak heel wat controverse en extreme reacties teweegbrachten. Zoals het nu eenmaal gaat, wordt in zo’n geval vooral op de man gespeeld, zonder dat er veel aandacht besteed wordt aan de eigenlijke ideologische inhoud, laat staan dat er enige plaats zou zijn voor nuance en verduidelijking. Dit is een weergave het boeiende vraaggesprek over diverse onderwerpen dat ontstond uit onze meest recente interacties.

Beste Paolo, aangezien de meeste van onze lezers geen vloeiend Italiaans spreken en jou dus hoogst waarschijnlijk niet kennen: kan je je even kort voorstellen?

Zeker. Ik ben Paolo Sizzi, vierendertig jaar oud, uit de provincie Bergamo (Lombardije, Noord-Italië). Ik ben vaag bekend op het internet omwille van het lombardisme of Lombardisch volksnationalisme, dat de aanzet gaf tot twee verschillende bewegingen: de Movimento Nazionalista Lombardo (Lombardische Nationalistische Beweging) en Grande Lombardia (Groot-Lombardije). Ik ben geen  separatist, maar ik sta achter een radicale etno-federale hervorming van het historische territorium van Italië. Het etnische en historische Lombardije valt samen met geheel Noord-Italië, en vooral met de westelijke helft ervan. Ik beschouw mezelf ook als ‘racioloog’, als grote liefhebber van fysieke antropologie en populatiegenetica: mensenrassen bestaan, het zijn geen sociale constructies.Lees meer »

Advertenties

[De Chinese Vrijwilliger] Interview with Paolo Sizzi

sizziPaolo Sizzi is an ethno-nationalist from Lombardia, who is specifically interested in the anthropological and racial roots of his people, without avoiding confrontation with recent history and current political circumstances. He rose to fame on a national level because of his YouTube videos as the founder of the Movimento Nazionalisto Lombardo and by his writings on his blog (https://ilsizzi.wordpress.com/) and on social media, often causing a lot of controversy and extreme reactions. As it goes in such a case, few arguments are given and not much attention is paid to the actual ideological content, let alone that there would be any room for nuance and clarification. This is a rendition of the interesting interview about various subjects that arose from our most recent interactions.

Dear Paolo, as most of our readers are likely not fluent in Italian and thus unfamiliar with you, could you please briefly introduce yourself?

Certainly. I’m Paolo Sizzi, thirty-four years old, from the province of Bergamo (Lombardy, Northern Italy). I became very vaguely famous on the internet because of Lombardism, Lombardian ethno-nationalism, which resulted in two different movements: the Movimento Nazionalista Lombardo (Lombardian Nationalist Movement) and Grande Lombardia (Greater Lombardy). I am not a separatist, but I propose a radical ethno-federal reform of the Italic historical area. Ethnic and historical Lombardy coincides with the whole of northern Italy, in particular with its western half. I also consider myself a ‘raciologist’, as a great lover of physical anthropology and population genetics: human races exist, they are not a social construct.Lees meer »

[Lakshmi Gandhi] De geschiedenis van ‘snake oil salesmen’

snake-oil1Snake oil salesman”, het is een uitdrukking die beelden oproept van sjofele profiteurs die een nietsvermoedend publiek trachten uit te buiten door valse geneesmiddelen te verkopen. Het Oxford English Dictionary definieert snake oil als “a quack remedy or panacea”, een lapmiddel of wondermiddel. Wat het OED evenwel niet vermeldt, is dat de betekenis van “snake oil” verbonden is met een vaak vergeten hoofdstuk uit de Aziatisch-Amerikaanse geschiedenis.

Omdat de woorden “snake oil” zo evocatief zijn, is het een geliefkoosde term geworden voor politici en lobbygroepen aan beide kanten van het spectrum. In augustus 2013 noemde Mitch McConnell, senator in de staat Kentucky, zijn tegenstander in de republikeinse voorverkiezingen, Tea Party-kandidaat Matt Bevin, in een campagnemail een snake oil salesman. Tijdens zijn campagne voor een tweede ambtstermijn in 2012 verwees president Obama op een massabijeenkomst naar het belastingplan van Romney en Ryan als “trickle-down snake oil”. [1] In 2008 liet het Natural Resources Defense Council Action Fund paginagrote advertenties zetten in The Washington Post om te protesteren tegen het plan van president George W. Bush om boringen uit te voeren in het Arctic National Wildlife Refuge, en noemde dit “100 percent snake oil”. [2]

Maar wat is slangenolie nu eigenlijk? En waarom is het zo vreselijk erg om ermee te leuren?Lees meer »

[James Kenneth Rooney] Over het onnut van ‘kustverdediging’ a.d.h.v. het scenario van een Chinese invasie van Taiwan

Tijdens een recente discussie over de waarschijnlijkheid van een Chinese invasie van Taiwan werd ik opnieuw getroffen door de waan van een leek m.b.t. ‘kustverdediging’, een volkomen nutteloos concept. Technisch gezien bestaat kustverdediging niet. Kustverdediging wordt in wezen overgedragen aan de versterking en verdediging van bases die gebruikt worden door de zeemacht, dus een betere term zou zijn ‘basisverdediging’.

Het verdedigen van een zeemachtbasis tegen een amfibische verrassingsoperatie of tegen een vijandelijke inval vanuit de lucht of vanop zee is van het grootste belang en moet sowieso altijd gebeuren, maar deze verdediging is strikt beperkt tot de basis en zijn onmiddellijke omgeving. ‘Kustverdediging’, i.e. de kust ondoordringbaar maken voor een invasie, is onmogelijk.

Alfred Thayer Mahan concludeerde in zijn beschouwingen over de Spaans-Amerikaanse Oorlog en over de  Confederatie tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog dat stationaire of lokale verdedigingen altijd jammerlijk ontoereikend zijn tegen een invasie vanop zee. De enige echte kustverdediging is de offensieve kracht van de vloot. Oorlogvoering op zee is weliswaar strategisch gezien in principe defensief, maar tactisch gezien offensief.

Julian Corbett zei graag dat de zeemacht enkel controle mag verwerven over maritieme verbindingswegen ofwel om ze veilig te stellen voor zichzelf, ofwel om ze te ontzeggen aan haar vijanden. Aangezien een vloot echter niet eeuwig op zee kan blijven, heeft deze om controle uit te oefenen nood aan bases, van waaruit op zee weerstand geboden kan worden aan de vijand.Lees meer »

[Clara Weiss] De kapitalistische restauratie in Rusland: Een balans (deel 4)

De steenkoolproductie in Rusland heeft in recente jaren een heropleving gekend, waardoor Rusland de zesde grootste steenkoolproducent ter wereld geworden is. De steenkoolindustrie stelt zo’n 151.000 mensen tewerk, met nog eens 500.000 werkzaam in verwante industrieën. Steenkool is het vijfde belangrijkste exportproduct voor Rusland.

In 2016 produceerde Rusland 385,7 miljoen ton steenkool, waarvan 171,4 miljoen geëxporteerd werd. De Koezbass produceert tussen de 54% en de 60% van alle steenkool die gewonnen wordt in Rsland, en tot 76% van alle Russische steenkoolexport. Steenkoolbedrijven zijn goed voor meer dan de helft van het budget van de regio.

Met een recordaantal van slechts 70 mijnen in het jaar 2016, werd deze toename van de productie vooral verwezenlijkt door een massale verhoging van de productiviteit – d.w.z. een meedogenloze intensivering van de uitbuiting van de arbeidersklasse.

De winst van de steenkoolbedrijven is zelfs nog beduidender gestegen dan de productie. In 2017, toen de productie met 13 miljoen ton steeg tot 270 miljoen ton per jaar, werd de winst van de steenkoolbedrijven bijna verdriedubbeld volgens de officiële statistieken.

De steenkoolwinning in Rusland verloopt, zoals alle winning van grondstoffen, op de meest roekeloze en destructieve manier voor het milieu. Hoewel dit altijd al een probleem geweest was tijdens de Sovjet-periode, en ook deel uitmaakte van de eisen die de stakende mijnwerkers stelden eind jaren ’80, is het van kwaad naar erger gegaan sinds 1991, daar de heersende oligarchie de uitbuiting van de arbeidersklasse en de natuurlijke grondstoffen najaagt zonder rekening te houden met de consequenties voor het leven van de gewone mensen.Lees meer »

[Allen Mendenhall] Het omslachtige pad van “Papa” en Ezra

hem0

hem1
Ernest Hemingway (1899-1961)

In 1921 kwam Ernest Hemingway aan in Parijs, pas getrouwd met zijn eerste vrouw Hadley Richardson. Parijs was toen een speelterrein voor auteurs en kunstenaars, ver weg van de radicale politiek die zich over Europa verspreidde. Sherwood Anderson voorzag Hemingway van een introductiebrief voor Ezra Pound. De twee literatoren ontmoetten elkaar in de boekenwinkel van Sylvia Beach en sloten een vriendschap die een stempel zou drukken op de literaire wereld.

Ze trokken door straten als bohémiens, vergezeld van onstuimige en gedesillusioneerde schilders, estheten, druggebruikers en alcoholici. Ze rookten opium, bezochten salons en verlustigden zich in informele soirees, fijne champagne, dure kaviaar en robuuste conversaties over kunst, literatuur en de avant-garde. In 1923 verkeerde Pound in hogere sferen. Hij was verliefd geworden op Olga Rudge, die kort nadien zijn maîtresse zou worden, een jonge violiste met stevige borsten, weelderige rondingen, gitzwart haar en lange wenkbrauwen en wimpers. Ze straalde een soort van mystieke sensualiteit uit die uniek was onder excentrieke, semi-intellectuele muzikanten. Pound vond haar onweerstaanbaar.Lees meer »

[Clara Weiss] De kapitalistische restauratie in Rusland: Een balans (deel 3)

De waarschuwing van de trotskisten dat de stalinistische bureaucratie – tenzij deze gestopt zou worden door de arbeidersklasse – uiteindelijk de gedegenereerde arbeidersstaat zou vernietigen en een nieuwe bezittende klasse zou worden, werd volledig bevestigd door de gebeurtenissen van de jaren ’90.

Een Russische socioloog gaf een heel scherpe beschrijving van dit proces:

Министр стал держателем контрольного пакета акций в концерне, начальник управления Министерства финансов — президентом коммерческого банка, руководящий работник Госснаба — главным управля- ющим биржи.” [1]

kapit1
Proportie van elites in de zakenwereld en de politieke wereld tijdens het Jeltsin-tijdperk afkomstig uit de bureaucratie

De openlijke criminaliteit van de nieuwe bourgeoisie was verbazend. Volgens een enquête bij ondernemers in Tsjeljabinsk begin de jaren ’90 beschouwden 75% van de bezitters van grote holdings het onmogelijk om zaken te doen zonder de wet te breken; 90% waren ervan overtuigd dat ze geen zaken konden doen zonder steekpenningen te geven aan verschillende staatsinstanties; 65% hadden reeds financiële auditors omgekocht en 55% hadden reeds afgevaardigden op verschillende niveaus omgekocht.

In een privégesprek met de econoom Anders Aslund, die de ‘shocktherapie’ hielp ontwerpen en doorvoeren, verklaarde één van de oligarchen die rijkdom en macht verwierf tijdens de leningen-voor-aandelen-privatisering halverwege de jaren ’90:

There are three kinds of businessmen in Russia. One group is murderers. Another group steals from other private individuals. And then you have honest businessmen like us who only steal from the state.” [2]Lees meer »

[Clara Weiss] De kapitalistische restauratie in Rusland: Een balans (deel 2)

De rol van de pabloïsten

Noch de AFL-CIO, noch de stalinistische bureaucratie konden hun reeds vermelde rol gespeeld hebben zonder de ijverige en bewuste steun van de pabloïstische revisionisten. Deze tendens was opgekomen binnen de Vierde Internationale na het einde van de Tweede Wereldoorlog, en pleitte voor de infiltratie van de trotskistische beweging in de bestaande bureaucratieën die de arbeidersbeweging domineerden.

Met betrekking tot de Sovjetunie stelden de pabloïsten dat de Vierde Internationale, in plaats van de arbeidersklasse voor te bereiden op een politieke revolutie om de bureaucratie omver te werpen, ‘druk’ moest uitoefenen op schijnbaar ‘reformistische’ delen van de stalinistische bureaucratie om het socialisme in de USSR te ‘hervormen’. In wezen waren ze contrarevolutionaire tegenstanders van het trotskistische programma, gekant tegen de omverwerping van de bureaucratie in de USSR en van de bourgeoisie in de VS en West-Europa.

Van in het begin beschreven en bestreden de orthodoxe trotskisten de pabloïsten, die als agenten van het imperialisme binnen de revolutionaire beweging hele delen van de Vierde Internationale met zich meetrokken. Deze omschrijving kwam voort uit hun rol als dienstmaagd van het imperialisme en van de stalinistische bureaucratie bij de vernietiging van de Sovjetunie.

Onder het mom van ‘druk zetten’ verleenden de ‘reformistische’ fractie van de bureaucratie, de pabloïsten in het Westen en hun agenten in de Sovetunie eerst steun aan Gorbatsjovs perestroika en dan aan Jeltsins fractie binnen de bureaucratie en haar ‘shocktherapie’.

kapi11 mandel
Ernest Mandel (1923-1995), Joods-Belgisch theoreticus van het trotskisme met grote invloed op Nieuw Links

Dit was de officiële lijn van het Internationale Secretariaat van de pabloïsten, die deze contrarevolutionaire lijn bevorderde als zijnde ‘trotskistisch’. In de DDR (Duitse Democratische Republiek) koos het hoofd van het Internationale Secretariaat, Ernest Mandel, volledig de kant van de stalinistische bureaucratie, die aanstuurde op een onvoorwaardelijke kapitalistische restauratie. Mandel ging zo ver als de strijd die de Duitse tak van het ICVI, toen genaamd de Bund Sozialistischer Arbeiter (BSA), voerde om arbeiders in de DDR te oriënteren in de richting van een politieke revolutie tegen de bureaucratie, af te doen als een illegitieme tussenkomst van ‘provocateurs van buitenaf’.

De pabloïsten kwamen ook rechtstreeks tussen ten gunste van het kapitalistische restauratieproces in de USSR. In de Sovjetunie legden ze contact met de zogenaamde Neformali (Неформалы) of Informelen. Tot de Neformali, die opdoken in de steden tijdens de perestroika, behoorden o.a. vertegenwoordigers van verschillende bourgeois-linkse tendensen (vooral ‘linkse socialisten’, anarchisten en milieuactivisten), liberalen en uiterst-rechtse nationalisten en monarchisten.Lees meer »

[Clara Weiss] De kapitalistische restauratie in Rusland: Een balans (deel 1)

kap3

De brand in Kemerovo op 25 maart 2018, die het leven kostte aan minstens 60 mensen, waaronder 41 kinderen, heeft in Rusland en over de hele wereld geschokte en boze reacties uitgelokt. Het was geen ongeval, maar een sociale misdaad, gepleegd door de oligarchie die Rusland in haar macht heeft sinds de ontbinding van de USSR in 1991.

De tragedie heeft op verschillende manieren de sociale relaties aan het licht gebracht die bepalend zijn voor de Russische maatschappij midden in een aanhoudende oorlogscampagne door de imperialistische machten tegen Rusland, die de mensheid bedreigt met nucleaire verwoesting. De groeiende internationale en economische instabiliteit, die reeds geleid heeft tot een toegenomen intensiteit in de strijd van de arbeidersklasse in de VS, Noord-Afrika, Iran en Europa, zal ook de Russische arbeidersklasse opnieuw op de kaart zetten.

Er is echter geen weg vooruit voor de arbeidersklasse zonder een bewuste assimilatie van de lessen die moeten getrokken worden uit de ervaring van het stalinisme en het criminele karakter van de kapitalistische restauratie, die de voorwaarden geschapen hebben voor zowel de tragedie in Kemerovo als de imperialistische omsingeling van Rusland. Deze reeks zal lessen trachten te trekken uit de staking van de mijnwerkers op het einde van de jaren ’80 (die zich vooral afspeelde in de Koezbass-regio), de gevolgen van de kapitalistische restauratie en het alternatief dat vooruitgeschoven werd door de trotskistische beweging, het Internationale Comité van de Vierde Internationale.Lees meer »

[James Kenneth Rooney] Eurazianisme of prometheïsme: Een hedendaagse geopolitieke kwestie

euras1

Ik ben geneigd te denken dat de grote geopolitieke kwestie van onze tijd zal zijn of het prometheïsme dan wel het eurazianisme zal overheersen in Centraal-Oost-Europa. Dit is uiterst interessant, aangezien beide stromingen rond dezelfde tijd opgedoken zijn, nl. in de jaren ’20, en op het moment van hun ontstaan weinig aandacht trokken. In feite werden ze zelfs beide grotendeels genegeerd tot ze een plotse heropleving kenden na het uiteenvallen van de Sovjetunie begin de jaren ’90. Dit kan geen toeval zijn.

Het eurazianisme en het prometheïsme zijn opmerkelijk gelijkaardig in hun theoretische basis en oefenen dezelfde aantrekkingskracht uit op dezelfde mensen. Ze vormen elk regionale alternatieven voor de narcistische en solipsistische neigingen die eigen zijn aan de Westfaalse etnostaat en die hun logische uiterste bereikt hebben in het ‘gebalkaniseerde’ Oost-Europa, dat aanleiding kan geen tot een nihilistische zelfvernietigingsdrang.

Elk van beide ideologieën biedt een potentiële oplossing voor de caleidoscoop aan nationaliteiten waarvan het streven tot zelfdeterminatie en absolute soevereiniteit steeds de Centraal- en Oost-Europese pogingen tot centralisering geplaagd heeft. Dit heeft soms geresulteerd in het voornemen van kleine naties om volledige onafhankelijkheid te bereiken, zelfs al stonden ze daardoor weerloos tegenover roofzuchtige agressors. Ze riskeerden dood en verwoesting omwille van abstracte principes.Lees meer »