[HAKU Zynkyoku] Caesar uit 2012

haku20
Julius Caesar (100 v.Chr – 44 v.Chr.)

Vorige keer heb ik gesproken over Christus uit 2027. Vandaag zal ik spreken over Caesar uit 2012. Er is een bekend citaat van Christus: “Geef dus aan Caesar wat Caesar toebehoort, en geef aan God wat God toebehoort.” [1] Dit was het antwoord van Christus op de vraag van één van zijn leerlingen of ze al dan niet belastingen moesten betalen aan de overheid. Deze woorden zijn in zekere mate beslissend geweest over het lot van het Westen van de voorbije 2.000 jaar. Het betreft het onderscheid tussen het goddelijke recht en de politieke macht. Er ligt een verschil van enkele tientallen jaren tussen de levens van Christus en van Caesar, maar beide bevonden zich in een zeer gelijkaardige situatie. Ik betwijfel daarom of het hier daadwerkelijk om twee verschillende perioden gaat. Bij Christus en Caesar lijkt het veeleer om één en hetzelfde, onscheidbare wezen te gaan.

Wanneer we ons een ‘X’ voorstellen, vertegenwoordigt de rechtse diagonale lijn Caesar, terwijl de linkse diagonale lijn Christus vertegenwoordigt. Samen vormen ze het kruis van de X. Wanneer men aan dit kruis vier armen toevoegt (die de beweging ervan voorstellen), bekomt men een hakenkruis. Het hakenkruis is de voorstelling van de macht en de energie belichaamd door zowel Christus als Caesar. Zo zien we dat Christus en Caesar onscheidbaar zijn. De geschiedkunde heeft hen tot nog toe behandeld als twee volledig verschillende figuren, waardoor we hun belang en de diepte van hun universele betekenis niet erkend hebben.Lees meer »

Advertenties

[People of Shambhala] Boeddhisten, occultisten en geheime genootschappen in het vroege bolsjewistische Rusland: Een interview met Andrei Znamenski

andrei
Andrei Znamenski

Andrei Znamenski is de auteur van Red Shambhala: Magic, Prophecy, and Geopolitics in the Heart of Asia, gepubliceerd door Quest Books. Shambhala, een mythisch, hemels land in het Tibetaanse boeddhisme, ontstond tijdens een periode van conflict tussen boeddhisten en moslims in Azië, en schijnt deels gebaseerd te zijn op de islamitische leer. Zoals Znamenski zelf opmerkt, hadden de boeddhisten hiervóór geen conceptie van een paradijs. Shambhala, dat oorspronkelijk zowel spirituele als materiële eigenschappen had, kan ook gebaseerd zijn op de islamitische idee van de innerlijke en uiterlijke jihad. Bij Shambhala verdween de krijgshaftige kant uiteindelijk, en de mythe trad binnen in de westerse verbeelding via een aantal latere negentiende- en twintigste-eeuwse occulte en mystieke bewegingen. In 1933 populariseerde de Britse auteur James Hilton het begrip Shambhala, dat hij hernoemde tot Shangri-La. In Red Shambhala – het eerste en enige gezaghebbende boek over dit onderwerp – onderzoekt Znamenski de oorsprong van de Shambhala-mythe, alsook haar toe-eigening door westerse occulte bewegingen, spiritualisten, bolsjewieken, en de ‘dolle baron’ Roman von Ungern-Sternberg.

 

andrei2Laat me eerst enkele ideeën meegeven over hoe Red Shambhala tot ontstaan kwam. Toen ik mijn vorige boek aan het schrijven was, The Beauty of the Primitive, over sjamanisme en de westerse verbeelding, stootte ik op interessante informatie over een geheim labo in de jaren ’20, waar de geheime politie van de Sovjetunie experimenten uitvoerde met boeddhistische lama’s, shamanen, hypnotisten en allerlei spirituele experten. Het doel was deze kennis te gebruiken om het communisme te bevorderen.

Toen vond ik informatie dat dit labo deel uitmaakte van de zogenaamde Speciale Sectie (OO) van de geheime politie van de Sovjetunie. Het hoofd van de Speciale Sectie was Chleb Bokii. Deze erfelijke aristocraat, wiens voorvader in de adelstand verheven werd door Ivan de Verschrikkelijke, was een interessante man. Bokii was in de eerste plaats één van de oudgedienden van de Oktoberrevolutie van 1917, en werd nadien één van de leiders van de geheime politie in het ‘rode’ Rusland. Als actief lid van de marxistische ondergrondse, had hij een groot deel van zijn leven vóór 1917 doorgebracht in de gevangenis of in ballingschap. Tegelijkertijd hield hij zich bezig met occulte kennis en mystiek. Begin de jaren ’20 ontmoette hij een schrijver en occultist genaamd Aleksandr Barchenko en raakte goed bevriend met hem. Uiteindelijk stelde Bokii Barchenko aan het hoofd van dit geheime labo.Lees meer »

[Aleksandra Radlak] De mens van het einde der tijden: Het licht uit de chaos

“Wanneer het hoogste afdaalt naar het laagste, en het laagste zich verheft tot het hoogste; wanneer de gezegde wateren afdalen om de doden de bezoeken, uitgestrekt, vastgeketend, neergeworpen in de duisternis en de somberheid van Hades, wanneer het pharmakon van het leven hen bereikt en doet ontwaken, hen uit de slaap haalt waarin ze zich bevinden; wanneer de nieuwe wateren doordringen […] verrijzen te midden het vuur. […] De wateren, wanneer ze ze bereiken, ontwaken de geketende en onmachtige lichamen en geesten […], beetje bij beetje worden ze ontplooid, verheffen ze zich, worden ze hersteld en worden ze gezien in levende en glorieuze kleuren, als bloemen in de lente.”

Ostanes [1]

 

geometer

Zoals in Plato’s allegorie van de grot, heeft de mensheid door de tijden heen slechts schaduwen gezien, niet alleen van universele waarden, maar ook van de universele vrouwelijke en mannelijke archetypen. Deze zijn, zowel in de vroegere geschiedenis als in wat algemeen beschouwd wordt als de ‘moderne’ tijd, sterk vervormd door culturele, economische en geopolitieke verschuivingen die wereldwijd de menselijke gedragspatronen beïnvloed hebben. Friedrich Wilhelm Schelling stelde terecht dat historische en prehistorische tijden niet slechts relatieve verschillen zijn tussen één en dezelfde tijd, maar twee essentieel verschillende soorten tijd, volledig van elkaar afgescheiden en elkaar wederzijds uitsluitend, vol gebeurtenissen, maar van een andere aard, conform een heel verschillende wet. De moderne mens is dus een imitatie van de vervormde schaduw van zijn prehistorische archetype, en tussen het ideaal en de imitatie is er een enorme leemte, die moeilijk opgevuld kan worden, omdat het ideaal en de imitatie tot twee verschillende werelden behoren, en omdat de beschaving de brug tussen beide opgeblazen heeft. Door de eeuwen heen heeft de mensheid vergeten deze twee sferen te verbinden door een veilige overgang. Dit is parallel aan wat René Guénon begrijpt als de kloof tussen traditie (verbonden met de metafysische sfeer) en gebruiken (verbonden met de fysieke, ‘menselijke’ sfeer), veroorzaakt door vervorming of omwille van hun oorsprong. Zo is er een discrepantie tussen het archetype van de krijger en een moderne soldaat, tussen het archetype van de smid en een moderne metaalarbeider, tussen het archetype van de alchemist en een priester. Men kan stellen dat deze verschillen slechts een teken zijn van veranderende tijden, maar in feite is het niet belangrijk wat ‘oud’ en wat ‘nieuw’ is. Het bestaan van ‘het oude’ en ‘het nieuwe’ is duidelijk verbonden met de onvermijdelijke vooruitgang die voortkomt uit de menselijke aard. Desalniettemin maakt het gebrek aan begrip van wat verloren gegaan is in de kloof tussen het prehistorische en het historische, tussen het metafysische en het wereldse, evenals ons onvermogen om (opnieuw?) een brug te scheppen tussen deze sferen, ons minder machtig als mensen. Hoe langer we als mensheid vol onbegrip staren in dit schimmige leemte, hoe meer ze vervuild wordt door valse beloften van materialisme, liberalisme, popcultuur en psuedo-intellectualisme, en hoe heviger de duisternis dus naar ons terugstaart. In het tijdperk van onbetwijfelbaar transhumanisme en ten aanzien van de groeiende desillusie die verbonden is met de resultaten ervan, gaat onze interesse echter meer en meer naar datgene wat de afgrond ontbeert (of verbergt!), niet datgene waarmee de afgrond vervuild is. In de snel veranderende wereld heeft het mannelijke archetype vele transformaties ondergaan, maar nu – nu we het einde der tijden naderen, en dus ook voor het onvermijdelijke begin van een nieuw tijdperk staan – kunnen we dichter komen bij het eigenlijke ervaren van de vernieuwing van de zuiverste universele vormen, die opnieuw opduiken uit de chaos, uit de diepe duisternis van de afgrond, van buiten de grot van Plato. De werkelijkheid, in haar metafysische betekenis, wordt herboren uit verlangen, en met de werkelijkheid komt de archetypische mens: de mens die het vuur van de schepping samen met de storm brengt, en de mens die het licht van de kennis uit de duisternis.Lees meer »

[De Chinese Vrijwilliger] Vraaggesprek met Paolo Sizzi

sizziPaolo Sizzi is een volksnationalist uit Lombardije die zich vooral verdiept in de antropologische en raciale wortels van zijn volk, zonder daarbij de confrontatie met de recente geschiedenis en de huidige politieke omstandigheden te schuwen. Hij is op nationaal niveau bekend geworden door zijn YouTube-video’s als stichter van de Movimento Nazionalisto Lombardo en door de schrijfsels op zijn blog en op de sociale media, die vaak heel wat controverse en extreme reacties teweegbrachten. Zoals het nu eenmaal gaat, wordt in zo’n geval vooral op de man gespeeld, zonder dat er veel aandacht besteed wordt aan de eigenlijke ideologische inhoud, laat staan dat er enige plaats zou zijn voor nuance en verduidelijking. Dit is een weergave het boeiende vraaggesprek over diverse onderwerpen dat ontstond uit onze meest recente interacties.

Beste Paolo, aangezien de meeste van onze lezers geen vloeiend Italiaans spreken en jou dus hoogst waarschijnlijk niet kennen: kan je je even kort voorstellen?

Zeker. Ik ben Paolo Sizzi, vierendertig jaar oud, uit de provincie Bergamo (Lombardije, Noord-Italië). Ik ben vaag bekend op het internet omwille van het lombardisme of Lombardisch volksnationalisme, dat de aanzet gaf tot twee verschillende bewegingen: de Movimento Nazionalista Lombardo (Lombardische Nationalistische Beweging) en Grande Lombardia (Groot-Lombardije). Ik ben geen  separatist, maar ik sta achter een radicale etno-federale hervorming van het historische territorium van Italië. Het etnische en historische Lombardije valt samen met geheel Noord-Italië, en vooral met de westelijke helft ervan. Ik beschouw mezelf ook als ‘racioloog’, als grote liefhebber van fysieke antropologie en populatiegenetica: mensenrassen bestaan, het zijn geen sociale constructies.Lees meer »

[De Chinese Vrijwilliger] Interview with Paolo Sizzi

sizziPaolo Sizzi is an ethno-nationalist from Lombardia, who is specifically interested in the anthropological and racial roots of his people, without avoiding confrontation with recent history and current political circumstances. He rose to fame on a national level because of his YouTube videos as the founder of the Movimento Nazionalisto Lombardo and by his writings on his blog (https://ilsizzi.wordpress.com/) and on social media, often causing a lot of controversy and extreme reactions. As it goes in such a case, few arguments are given and not much attention is paid to the actual ideological content, let alone that there would be any room for nuance and clarification. This is a rendition of the interesting interview about various subjects that arose from our most recent interactions.

Dear Paolo, as most of our readers are likely not fluent in Italian and thus unfamiliar with you, could you please briefly introduce yourself?

Certainly. I’m Paolo Sizzi, thirty-four years old, from the province of Bergamo (Lombardy, Northern Italy). I became very vaguely famous on the internet because of Lombardism, Lombardian ethno-nationalism, which resulted in two different movements: the Movimento Nazionalista Lombardo (Lombardian Nationalist Movement) and Grande Lombardia (Greater Lombardy). I am not a separatist, but I propose a radical ethno-federal reform of the Italic historical area. Ethnic and historical Lombardy coincides with the whole of northern Italy, in particular with its western half. I also consider myself a ‘raciologist’, as a great lover of physical anthropology and population genetics: human races exist, they are not a social construct.Lees meer »

[Lakshmi Gandhi] De geschiedenis van ‘snake oil salesmen’

Clark Stanley's Snake Oil Liniment
Clark Stanley’s Snake Oil Liniment

Snake oil salesman”, het is een uitdrukking die beelden oproept van sjofele profiteurs die een nietsvermoedend publiek trachten uit te buiten door valse geneesmiddelen te verkopen. Het Oxford English Dictionary definieert snake oil als “a quack remedy or panacea”, een lapmiddel of wondermiddel. Wat het OED evenwel niet vermeldt, is dat de betekenis van “snake oil” verbonden is met een vaak vergeten hoofdstuk uit de Aziatisch-Amerikaanse geschiedenis.

Omdat de woorden “snake oil” zo evocatief zijn, is het een geliefkoosde term geworden voor politici en lobbygroepen aan beide kanten van het spectrum. In augustus 2013 noemde Mitch McConnell, senator in de staat Kentucky, zijn tegenstander in de republikeinse voorverkiezingen, Tea Party-kandidaat Matt Bevin, in een campagnemail een snake oil salesman. Tijdens zijn campagne voor een tweede ambtstermijn in 2012 verwees president Obama op een massabijeenkomst naar het belastingplan van Romney en Ryan als “trickle-down snake oil”. [1] In 2008 liet het Natural Resources Defense Council Action Fund paginagrote advertenties zetten in The Washington Post om te protesteren tegen het plan van president George W. Bush om boringen uit te voeren in het Arctic National Wildlife Refuge, en noemde dit “100 percent snake oil”. [2]

Maar wat is slangenolie nu eigenlijk? En waarom is het zo vreselijk erg om ermee te leuren?Lees meer »

[James Kenneth Rooney] Over het onnut van ‘kustverdediging’ a.d.h.v. het scenario van een Chinese invasie van Taiwan

Tijdens een recente discussie over de waarschijnlijkheid van een Chinese invasie van Taiwan werd ik opnieuw getroffen door de waan van een leek m.b.t. ‘kustverdediging’, een volkomen nutteloos concept. Technisch gezien bestaat kustverdediging niet. Kustverdediging wordt in wezen overgedragen aan de versterking en verdediging van bases die gebruikt worden door de zeemacht, dus een betere term zou zijn ‘basisverdediging’.

Het verdedigen van een zeemachtbasis tegen een amfibische verrassingsoperatie of tegen een vijandelijke inval vanuit de lucht of vanop zee is van het grootste belang en moet sowieso altijd gebeuren, maar deze verdediging is strikt beperkt tot de basis en zijn onmiddellijke omgeving. ‘Kustverdediging’, i.e. de kust ondoordringbaar maken voor een invasie, is onmogelijk.

Alfred Thayer Mahan concludeerde in zijn beschouwingen over de Spaans-Amerikaanse Oorlog en over de  Confederatie tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog dat stationaire of lokale verdedigingen altijd jammerlijk ontoereikend zijn tegen een invasie vanop zee. De enige echte kustverdediging is de offensieve kracht van de vloot. Oorlogvoering op zee is weliswaar strategisch gezien in principe defensief, maar tactisch gezien offensief.

Julian Corbett zei graag dat de zeemacht enkel controle mag verwerven over maritieme verbindingswegen ofwel om ze veilig te stellen voor zichzelf, ofwel om ze te ontzeggen aan haar vijanden. Aangezien een vloot echter niet eeuwig op zee kan blijven, heeft deze om controle uit te oefenen nood aan bases, van waaruit op zee weerstand geboden kan worden aan de vijand.Lees meer »

[Clara Weiss] De kapitalistische restauratie in Rusland: Een balans (deel 4)

De steenkoolproductie in Rusland heeft in recente jaren een heropleving gekend, waardoor Rusland de zesde grootste steenkoolproducent ter wereld geworden is. De steenkoolindustrie stelt zo’n 151.000 mensen tewerk, met nog eens 500.000 werkzaam in verwante industrieën. Steenkool is het vijfde belangrijkste exportproduct voor Rusland.

In 2016 produceerde Rusland 385,7 miljoen ton steenkool, waarvan 171,4 miljoen geëxporteerd werd. De Koezbass produceert tussen de 54% en de 60% van alle steenkool die gewonnen wordt in Rsland, en tot 76% van alle Russische steenkoolexport. Steenkoolbedrijven zijn goed voor meer dan de helft van het budget van de regio.

Met een recordaantal van slechts 70 mijnen in het jaar 2016, werd deze toename van de productie vooral verwezenlijkt door een massale verhoging van de productiviteit – d.w.z. een meedogenloze intensivering van de uitbuiting van de arbeidersklasse.

De winst van de steenkoolbedrijven is zelfs nog beduidender gestegen dan de productie. In 2017, toen de productie met 13 miljoen ton steeg tot 270 miljoen ton per jaar, werd de winst van de steenkoolbedrijven bijna verdriedubbeld volgens de officiële statistieken.

De steenkoolwinning in Rusland verloopt, zoals alle winning van grondstoffen, op de meest roekeloze en destructieve manier voor het milieu. Hoewel dit altijd al een probleem geweest was tijdens de Sovjet-periode, en ook deel uitmaakte van de eisen die de stakende mijnwerkers stelden eind jaren ’80, is het van kwaad naar erger gegaan sinds 1991, daar de heersende oligarchie de uitbuiting van de arbeidersklasse en de natuurlijke grondstoffen najaagt zonder rekening te houden met de consequenties voor het leven van de gewone mensen.Lees meer »

[Allen Mendenhall] Het omslachtige pad van “Papa” en Ezra

hem0

hem1
Ernest Hemingway (1899-1961)

In 1921 kwam Ernest Hemingway aan in Parijs, pas getrouwd met zijn eerste vrouw Hadley Richardson. Parijs was toen een speelterrein voor auteurs en kunstenaars, ver weg van de radicale politiek die zich over Europa verspreidde. Sherwood Anderson voorzag Hemingway van een introductiebrief voor Ezra Pound. De twee literatoren ontmoetten elkaar in de boekenwinkel van Sylvia Beach en sloten een vriendschap die een stempel zou drukken op de literaire wereld.

Ze trokken door straten als bohémiens, vergezeld van onstuimige en gedesillusioneerde schilders, estheten, druggebruikers en alcoholici. Ze rookten opium, bezochten salons en verlustigden zich in informele soirees, fijne champagne, dure kaviaar en robuuste conversaties over kunst, literatuur en de avant-garde. In 1923 verkeerde Pound in hogere sferen. Hij was verliefd geworden op Olga Rudge, die kort nadien zijn maîtresse zou worden, een jonge violiste met stevige borsten, weelderige rondingen, gitzwart haar en lange wenkbrauwen en wimpers. Ze straalde een soort van mystieke sensualiteit uit die uniek was onder excentrieke, semi-intellectuele muzikanten. Pound vond haar onweerstaanbaar.Lees meer »

[Clara Weiss] De kapitalistische restauratie in Rusland: Een balans (deel 3)

De waarschuwing van de trotskisten dat de stalinistische bureaucratie – tenzij deze gestopt zou worden door de arbeidersklasse – uiteindelijk de gedegenereerde arbeidersstaat zou vernietigen en een nieuwe bezittende klasse zou worden, werd volledig bevestigd door de gebeurtenissen van de jaren ’90.

Een Russische socioloog gaf een heel scherpe beschrijving van dit proces:

Министр стал держателем контрольного пакета акций в концерне, начальник управления Министерства финансов — президентом коммерческого банка, руководящий работник Госснаба — главным управля- ющим биржи.” [1]

kapit1
Proportie van elites in de zakenwereld en de politieke wereld tijdens het Jeltsin-tijdperk afkomstig uit de bureaucratie

De openlijke criminaliteit van de nieuwe bourgeoisie was verbazend. Volgens een enquête bij ondernemers in Tsjeljabinsk begin de jaren ’90 beschouwden 75% van de bezitters van grote holdings het onmogelijk om zaken te doen zonder de wet te breken; 90% waren ervan overtuigd dat ze geen zaken konden doen zonder steekpenningen te geven aan verschillende staatsinstanties; 65% hadden reeds financiële auditors omgekocht en 55% hadden reeds afgevaardigden op verschillende niveaus omgekocht.

In een privégesprek met de econoom Anders Aslund, die de ‘shocktherapie’ hielp ontwerpen en doorvoeren, verklaarde één van de oligarchen die rijkdom en macht verwierf tijdens de leningen-voor-aandelen-privatisering halverwege de jaren ’90:

There are three kinds of businessmen in Russia. One group is murderers. Another group steals from other private individuals. And then you have honest businessmen like us who only steal from the state.” [2]Lees meer »